Pagina's

Pages

Go where you feel most alive...

donderdag 17 augustus 2017

Eind januari 2016 ging bij mij het licht uit. Al maanden was mijn lichaam signalen aan het geven, dat het zo niet langer kon. Heb begon met hoofdpijn, die ik negeerde... . Toen kreeg ik pijn in mijn nek en schouders, die ik ook negeerde... . Dan kreeg ik rugpijn, die ik ook met veel moeite verbeet... . Ik bleef maar doorgaan. Humeur onder nul, ik verdrong de tranen elke keer als iemand oprecht vroeg hoe het ging en maar gaan, gaan, gaan, tegen beter weten in. Tot ik op een dag helemaal blokkeerde. Ik kon mezelf niet meer aan het werk zetten, alleen maar voor me uit staren en vergaan van de pijn, letterlijk in heel mijn lijf. Tranen vloeiden. De kracht om sterk te zijn, was volledig weg. 

De periode die aanbrak was moeilijk en confronterend. Ik wou er zo snel mogelijk weer bovenop geraken. Een weekje rusten, dacht ik, en ik ben zo weer de oude. Niet dus... . Het duurde enkele maanden voor ik me weer wat meer mezelf voelde. Wekelijkse gesprekken met de psycholoog, loopbaanbegeleiding en veel rust hielpen me er geleidelijk aan bovenop. Creatief bezig zijn bleek de uitstekende uitlaatklep. Naaien, haken, handletteren, tekenen,... . Ik kreeg inzicht in mijn valkuilen. Ik besefte dat mijn drang naar perfectie en controle aan de basis lag van mijn burnout. Toegeven dat ik opgebrand was, was nog het allermoeilijkst, maar eens dat me lukte, begon gaandeweg het herstel. 

Eindelijk had ik de kracht om mijn job te laten voor wat het was en op zoek te gaan naar iets nieuws. De loopbaanbegeleiding was een belangrijke hulp, zowel voor het gericht zoeken in vacatures, als voor het solliciteren zelf. In no time vond ik een job die me weer zin gaf om er voluit voor te gaan. 


En nu, augustus 2017, op de laatste dag van een zalige reis met mijn gezin, kan ik met een gerust hart zeggen dat ik er weer bovenop ben. Ik kan weer genieten van de kleine dingen, van samen zijn met ons viertjes, zonder te denken aan wat me te wachten staat op het werk. Ik slaag er in om mijn grenzen te bewaken, om op tijd op de rem te gaan staan, om los te laten... . En ja, natuurlijk neem ik soms nog te veel hooi op mijn vork, maar ik vind het al lang geen schande meer om een stap terug te zetten, zodat ik mij er weer wat comfortabeler bij voel. 

Morgen is er weer een nieuwe dag, we zien wel wat er komt... .


... Barbara ...

Never change a winning team!

woensdag 12 juli 2017

Zoonlief houdt niet van broeken met moeilijke knopen en ritsen. Veel te veel gedoe allemaal en al helemaal als je snel, snel, snel naar toilet moet. Dat toilet is niet altijd zijn vriend, maar hij doet echt enorm zijn best. Ik vrees dat hij bij het begin van zijn schoolcarrière een beetje geforceerd werd. En als er nu iets is wat je met Timo, met geen enkel kind trouwens, niet moet doen, dan is het wel hem forceren. Dat werkt averechts, elke keer... . 

Maar, geloof het of niet, de shortjes/broekjes die ik voor hem maak, blijven het meeste gespaard van ongelukjes. Dan doet hij extra zijn best. Het mooiste compliment ooit! Vorige zomer maakte ik ook al een aantal Cyriel shorts (LMV mei/juni 2016) voor hem. Helaas zijn die allemaal te klein geworden. Dan maar nieuwe maken natuurlijk. 

 Omdat ik mij bij de versies van vorig jaar ergerde aan de elastiek die telkens ronddraaide, gebruikte ik nu de non-slip elastiek van Prym. Het rubber van de elastiek piept door de elastiekband naar buiten, waardoor de elastiek mooi op zijn plaats blijft. Een werkje om die door het tunneltje te krijgen, maar eens erdoor zit hij als gebeiteld. 


Tijdens het legendarische 'Start the summer naais' weekend rolden er al twee vanonder mijn machine. Eentje in de alombekende french terry 'Botanical Garden' van About Blue Fabrics en eentje in de streelzachte Grill van See You At Six.




De raketijsjesstof van Eva Mouton kon ik niet weerstaan. Alleen al omdat zoonlief gek is op die ijsjes is deze stof op zijn lijf geschreven. 


Patroon: Cyriel uit LMV mei/juni 2016
Stof: About Blue Fabrics en See You At Six

... Barbara ...

Always be yourself, unless you can be a mermaid...

zondag 2 juli 2017

 Deze maand geen specifieke criteria voor de 'Let's sti(c)k together' challenge, maar een thema. We werkten rond 'zon, zee en strand'. Jammergenoeg gooide het weer de laatste week roet in het eten om in de juiste sfeer te komen. 

Mijn inspiratie voor dit thema deed ik op tijdens het geweldige 'start the summer naais' weekend. Ik kocht er bij Pieke Wieke een leuk zeemeerminnenstofje van Eva Mouton. Dat stofje leek mij perfect te passen bij het zeemeerminnenfeestje dat dochterlief had gepland. Alleen, zij vond het stofje iets minder leuk. Ze vond dat de zeemeerminnen geen mooi haar hadden. Ja echt, niets ontgaat haar. Elk detail moet goed zitten. 

Koppig als ik ben, moest het stofje toch verwerkt worden. Bewust van het grote risico dat ik nam (de kans was heel groot dat mijn meid mijn creatie niet ging willen dragen), zette ik door. Ik deed namelijk nog meer inspiratie op tijdens dat fantastische weekend. Ik zag Veerle daar een Gloria top maken voor haar meid. In mijn hoofd kon dat patroon ook perfect dienen voor een Gloria dress. 

Ik verkortte de top en tekende er een A-lijn rok aan. Voor een klein beetje bling voegde ik een gouden paspel toe aan de bovenkant. Voor de halterlintjes vlocht ik reepjes stof samen. Op zich een heel eenvoudig jurkje, maar volgens mij helemaal in de stijl van mijn meisje. Ze was helemaal verkocht toen ze het zag liggen de ochtend voor haar feestje. Ze vond nog steeds dat de zeemeerminnen op de stof geen mooi haar hadden, maar het jurkje zelf vond ze super. Oef!! 





Voila, zon, zee en strand, volgens mij past dit halterjurkje perfect binnen het thema! 

Benieuwd naar de andere creaties? Neem dan zeker een kijkje bij de andere deelnemers!

... Barbara ...

Happiness is... a perfect handbag!

zondag 4 juni 2017

Gisteren ging ik nog eens workshoppen. Ik zakte af naar de hoofdkwartieren van The Fabric Sales om er een lederen tas te maken. Want geef toe, een duurzame lederen tas die jaren meegaat, dat komt altijd van pas.  Ik was wel eens benieuwd hoe dat allemaal in zijn werk ging.

De workshop werd begeleid door twee dames met een passie voor het vak. We maakten kennis met allerhande technieken uit de lederbewerking. Ik stond versteld van alle handelingen die moesten gebeuren nog voor je je tas in elkaar kon zetten. 

Leder snijden
Het leder snijden bleek een ware beproeving voor mijn handen. Ik hield er twee blaren op mijn wijsvinger aan over en mijn zwakke pols bleek soms echt te zwak om gaatjes te kloppen. 

Leder schalmen
Bij deze techniek maak je het leder dunner. De naadwaarde wordt geschalmd, waardoor het in elkaar naaien wordt vergemakkelijkt. Je kan de naden zo veel beter afwerken. Je kan dit doen met een schalmmachine. Werkelijk, is was bang dat die machine mijn mooie leder ging opeten, maar ook hier bleek 'oefening baart kunst'. Schalmen kan ook manueel met behulp van een soort van scheermesje. 

Leder filteren
De filteermachine heeft wel iets weg van een soldeerbout. Je brand alle fijne vezels langs de rand van het leder weg om hem mooi strak te maken. 

Pas  na al deze handelingen kon er ook effectief geassembleerd worden. De ledernaaimachine 'wandelt' over je leder en gaat moeiteloos door een paar lagen heen. 
En tenslotte kan je de randen nog mooier maken door ze te verven. Een echt huzarenwerkje dat wel wat precisie en geduld vraagt. 





Dat zo'n mooie lederen handtas in de winkel een serieuze duit kost, dat begrijp ik nu des te beter. Er kruipen heel wat uurtjes werk in! Maar het resultaat mag er zijn! Deze handtas ga ik veeeeeel gebruiken! Ze past overal bij en is net groot genoeg om alle essentials mee te nemen. 




Omdat ik niet graag een zware portefeuille meezeul, maakte ik voor vanbinnen nog een klein tasje waar mijn rijbewijs, identiteitskaart en bankkaart moeiteloos in passen. 
  



... Barbara ...


The song has ended, but the melody lingers on...

zondag 28 mei 2017

Ik heb nogal eens last van uitstelgedrag. Als je tegen mij zegt 'doe dat maar als je er tijd voor hebt' of 'het is niet dringend' dan schuif ik het op de lange baan. Deadlines werken voor mij uitstekend. Ik heb af en toe wat gezonde stress nodig om te presteren. Een klein beetje extra adrenaline om in gang te schieten. Daarom hou ik wel van een uitdaging zo nu en dan. Liefst eentje met een strakke deadline. Daarom was ik ook meteen enthousiast toen Marjolein van Flaflinko een oproep deed om elke maand met enkele criteria aan de slag te gaan in een sew challenge. Deze maand waren we aan onze twee challenge toe met deze criteria:

Dit is Belgisch
Werken met restjes/recycleren
A touch of bling

Omdat mei voor mij een drukke maand was, moest ik goed plannen. Dat op zich is al een hele uitdaging voor mij. Ik ben niet zo goed in vooruit denken. 
Ik wist al vrij snel wat ik zou maken. Een projectje dat ik al een tijdje op die lange baan schoof. Deze keer niet omdat ik geen deadline had gekregen, maar omdat het me emotioneel moeilijk viel om er aan te beginnen...
Na het overlijden van mijn zus nam ik bij het opruimen van haar appartement een aantal jurkjes van haar mee met de bedoeling om er iets uit te maken voor dochterlief. Mijn zus was haar meter en heeft een heel speciaal plaatsje in haar hart. Alleen, de stap om ook effectief in de jurkjes te knippen, viel mij moeilijker dan verwacht en ik legde de jurkjes steeds weer in de kast. Omdat het verlies mij de laatste weken weer net iets zwaarder viel, was het verwerken van zo'n jurkje ook een beetje verwerken van het verlies. 
Ik koos voor een eenvoudig Belgisch patroon, nl. eentje uit Allemaal Rokjes van Mme Zsazsa.  Om aan alle criteria te voldoen voegde ik een gouden paspel toe. 
Dochterlief was dolblij met haar rokje. Al helemaal toen ik haar vertelde dat het gemaakt werd uit een jurkje van haar meter. Ze knuffelde het rokje, trok het onmiddellijk aan en zei: 'deze ga ik keiveel dragen, want dan is meter altijd bij mij'. Alleen al door haar reactie is deze challenge voor mij meer dan geslaagd. Ik heb enorm veel bewondering voor hoe mijn meid met het verlies omgaat. Heel nuchter, heel oprecht, ... . 


Van jurk naar rokje...






Benieuwd naar wat de anderen deden met deze criteria? Neem dan zeker ook een kijkje op deze blogs!

One day my prince will come...

maandag 1 mei 2017

Zoonlief leerde afgelopen week op school over prinsen en prinsessen. Dat het thema hem boeide is licht uitgedrukt. Hij moest en zou een 'prinsenpak' hebben om zelf ook een prins te kunnen worden. Helaas had ik het zo druk met werk en opleidingen dat ik tijdens de week geen tijd of fut meer had om aan het naaien te gaan. Gelukkig zijn er dan feestdagen zoals vandaag. De kids waren allebei uit spelen en ik had zowaar een paar uur tijd om een prinsenjas te fabriceren voor mijn prins. 

De stof is een sample voor een gordijnstof. Ik kreeg ze een hele tijd terug van iemand van ons naaiclubje. De knopen en paspel die ik gebruikte waren overschotjes van eerdere projecten. 

Voor het patroon vertrok ik van het patroon van een simpele trui. Ik tekende een paar maten groter uit, want de stof die ik gebruikte rekte niks mee, terwijl tricot dat natuurlijk wel doet. Het voorpand knipte ik in twee en rondde de hoekjes een beetje af. Ik schuinde de zijnaden iets uit, zodat de jas niet strak naar beneden zou vallen. Het patroon werd ook een heel stuk verlengd. Voor het kraagje gebruikte ik twee stroken stof. Ook hier rondde ik de hoekjes wat af. En voor de finishing touch voegde ik er gouden paspel aan toe en gaf ik rondom een sierstiksel met gouddraad. 


Van projecten als deze kikker ik echt helemaal op. Gewoon op het gevoel aan de slag gaan en gaandeweg dingen toevoegen, veranderen,... . Zalig vind ik dat! Lekker freewheelen! 



En zoonlief was in de wolken toen hij thuiskwam van zijn speelnamiddag. Hij trok de jas aan en wil ze niet meer uit. 'Met deze jas zou ik zelfs met Charlotje kunnen trouwen' zei hij . Nu maar hopen dat prinses Charlotte 'ja' zegt... 


... Barbara ...




Hidden treasures...

zondag 23 april 2017

Tijdens de vorige challenge groeide het idee om nog een stapje verder te gaan. Waarom niet iedere maand een challenge dacht Marjolein van deze leuke blog. Tja, waarom niet eigenlijk dacht ik en schreef mij zonder twijfelen in. De criteria worden bepaald aan de hand van een poll en alle deelnemers geven er dan hun eigen invulling aan . De criteria voor april werden:

Een stof die al meer dan een jaar in je kast ligt
Een patroon dat je nog niet eerder maakte
Zomer

Aan stoffen die al meer dan een jaar in mijn kast liggen, geen gebrek hier. Ik kan putten uit een mooie voorraad. Zoals ik al eerder schreef, wil ik die voorraad graag wat verkleinen. Dus deze challenge gaf mij een uitstekende reden om te shoppen in eigen kast. Ik koos voor een stofje van Art Gallery. 

Een patroon dat ik nog niet eerder maakte, ook dat heb ik hier veelvuldig liggen. Dit criterium was de aanmoediging die ik nodig had om eindelijk eens de mogelijkheden van het jurkjespatroon 'Once upon a party' van Ienemiene te ontdekken. Echt, waarom ik dat patroon zo lang liet liggen, is mij een raadsel... . 

Alleen, toen ik zo goed als klaar was met mijn jurk, realiseerde ik mij dat het niet helemaal voldeed aan het laatste criterium 'zomer'. 


Dochterlief vond het initieel een beetje saai en wou graag wat meer kleur. Ze koos zelf voor een zoom afgewerkt met rode biais. En ze wou er ook graag een eenhoorn op. Liefst ook in het rood. Gelukkig heb ik de Cameo hier altijd klaar staan.


Uiteraard moest het jurkje dansproof zijn, dus dat werd uitvoerig getest.


Ik koos voor het bovenstuk met plooien. Zo mooi! 

Omdat ik toch echt wou voldoen aan alle drie de criteria, stuurde ik dochterlief op expeditie. Een mooi zomerstofje, daar moest ze naar op zoek. Haar oog viel op mijn allerlaatste paneeltje van Bambiblauw, net genoeg stof voor de eenvoudigste versie van het patroon in maat 128. 


Ik werkte de zoom deze keer af met een fuchsia paspel om het geheel wat extra pit te geven. 


Het kind krijgt zowaar echte modelallures...


Cuteness overload!



stof: art gallery en bambiblauw
patroon: once upon a party van Ienemiene.

Neem zeker ook een kijkje op de andere deelnemende blogs!


... Barbara ...


Fabric is like ice cream, there's always room for more!

zondag 16 april 2017

Ok, ik geef het toe! Ik heb een behoorlijke voorraad stof! En toch, als ik een mooi stofje zie, kost het me zo veel moeite om het te laten liggen. Ik probeer het mezelf niet te moeilijk te maken, ga zoveel mogelijk uitstapjes naar de stoffenwinkel uit de weg, bezoek zo weinig mogelijk webshops en knijp een oogje toe wanneer ik op facebook allerlei mooie creaties in bijzondere stofjes zie voorbijkomen. Mijn voorraad moet echt minderen! Daarom probeer ik zoveel mogelijk te winkelen in mijn eigen stoffenkast. 

Terwijl ik voor een ander projectje (volgende week meer hierover) mijn voorraad eens doorploegde stootte ik op een prachtige lap Petit Pan. Ik kocht deze meer dan een jaar geleden met het idee om er een zomerjurk voor dochterlief mee te maken. Helaas belandde de stof toen achter in mijn stoffenkast en verloor ik ze uit het oog. Ik werd op slag weer helemaal verliefd en ging op zoek naar een leuk patroon. Ook aan patronen geen gebrek hier. En helaas ook veel patronen die nog nooit werden gebruikt.

Het moest een zomerjurk worden, liefste eentje met veel zwier, maar wel eenvoudig. Dochterlief houdt namelijk niet van te veel frulletjes. Tijdens mijn zoektocht viel mijn oog op de Candy Cane uit Homemade Mini Couture. Ik vereenvoudigde de jurk een beetje, geen paspel, een rechte zoom, maar ik wou wel een mooie volle zwierrok. Omdat ik toch een grote lap stof voorradig had ging ik voor een rok van twee keer de stofbreedte. Niet minder dan drie meter. Dat er behoorlijk wat gerimpel aan te pas kwam, zeg ik je. Maar het was het helemaal waard! Kijk zelf maar!


De jurk blijkt uitermate geschikt voor een poepzwaaidansje!



Een rok van drie meter, die kan je al eens laten uitwaaieren als je op de grond zit! Fantastisch vindt ze dat!


Een volle rok, ik vind dat zooo mooi!


En ook de zwiertest is geslaagd!




En zoonlief staat ook al eens graag in the picture! Mijn twee liefste schatten!


Stof: Pépins Azur van Petit Pan
Patroon: Candy Cane uit Homemade Mini Couture

... Barbara ...








A girl should be two things: who en what she wants!

zondag 2 april 2017

Al van toen ze nog heel klein was, wist dochterlief exact wat ze wou, en nog beter wat ze niet wou. Om haar op andere ideeën te brengen, moesten er soms hele strategieën worden verzonnen. Best pittig! Zo at ze als peuter heel slecht. Buiten een boterham, wou ze amper iets eten. Maanden hield ze dat vol, en ik maar proberen om haar toch maar zo ver te krijgen om één hap mee te eten. Hoe meer ik smeekte, hoe harder ze volhield. Tot ik het over een andere boeg gooide en inspeelde op haar winnaarsmentaliteit. Wie goed at, kon de superwinnaar worden. Uiteraard won ze keer op keer en mocht ze op haar stoel gaan staan om het applaus in ontvangst te nemen. Zalig was het om haar dan te zien blinken van trots!

Dat ze ook een uitgesproken mening heeft over de kleding die ze draagt en zeker niet draagt, kon je al eerder lezen op deze blog. Ook dat zat er vroeg in. Van zodra ze kon laten merken dat ze iets leuk/niet leuk vond besliste onze dame zelf hoe ze gekleed ging.  Gelukkig heeft het kind goede smaak! Nu ze wat groter wordt, begint haar kledingstijl ook wat te veranderen. Uiteraard draagt ze nog steeds geen broeken, want broeken zijn voor jongens... . Rokken en jurken blijven scoren, zolang ze maar zwieren en los zitten. Onlangs vroeg ze of ik voor haar ook eens een lange rok wilde maken. Ze had dat al bij haar vriendinnetjes gezien en ze wou dat ook eens proberen. 

Als bij toeval bleek er in LMV een patroontje te staan voor een halflange rok, de Picha rok. Ze bekeek zorgvuldig de foto's en gaf haar goedkeuring. Omdat mijn stofvoorraad niet lijkt te slinken, liet ik haar shoppen in eigen kast. Ze haalde er een mooi Petit Panneke uit. Eentje dat ik oorspronkelijk voor mezelf had gekocht. Uit de blikken doos met lintjes, riempjes, veters,... haalde ze een gevlochten leren lintje. Dat moest het riempje worden.  Mama ging aan het werk en dochterlief knikte tevreden bij de eerste pasbeurt. Toen ze vandaag van de mevrouw van de schoenenwinkel een complimentje kreeg over haar rok, zei ze vol trots: 'mijn mama heeft die voor mij genaaid'. Daar doen we het toch voor he! 









Een paar maanden geleden kreeg ik het kind amper voor de lens, en nu poseert ze zowaar zelfs vanop de schommel in de speeltuin!

... Barbara ... 

Great things never came from comfort zones...

zaterdag 25 maart 2017

Eind januari zakte ik met een volle auto naaivriendinnen af naar Schoten. Naar de blogmeet georganiseerd door Davina. Ik keek er naar uit om de gezichten achter de blogs te leren kennen. Vond het stiekem best spannend ook. Het werd een leuke avond! Ik kreeg zelfs het beste excuus om me niet aan mijn stof-koop-stop te houden in mijn schoot geworpen, want ik won een waardebon van Pieke Wieke. Me happy!

Tijdens de blogmeet werd er ook een heuse Sew Challenge opgezet. Elke blogger kreeg een andere blogger als uitdager toegewezen. Mijn sew challenge maatje is één van de dames achter Sew Blondes. Die avond konden we niet direct criteria verzinnen. Die criteria kwamen wat later.

Treed uit je comfort zone
lente/zomer
verwerk er je lievelingskleur in

Ik had heel wat tijd nodig om het te laten bezinken. Mijn comfortzone qua naaien is absoluut naaien voor mijn kids, dus dat kon ik alvast elimineren. Naaien voor mezelf is op zich wel buiten mijn comfortzone, gewoon omdat ik het niet zo vaak doe. Een tas voor mezelf naaien, dat is een uitdaging! En eigenlijk wou ik toch wel eens een leuke nieuwe tas om mee te nemen naar het werk. Dus begon ik aan een online zoektocht naar leuke patronen. Ik zag heel wat pareltjes voorbij komen, maar mijn oog viel op de Caravan Tote van Noodlehead. Eenvoudig en praktisch! Net wat ik zocht. Criteria 1: check!

Ik combineerde een zalig mooi lentestofje van Michael Miller met een kobaltblauwe canvas. Criteria 2 en 3: check en check! 
Hoe hard ik er ook had tegenop gezien om er aan te beginnen, buiten de comfortzone enzo, zo tevreden ben ik met het resultaat. Ik ging heel secuur te werk, worstelde me door de Engelse handleiding met inches en woorden die ik niet helemaal begreep maar interpreteerde en besefte dat een tas naaien best wel meeviel. 












Vandaag mocht de tas voor het eerst mee naar het werk. Instant lentevrolijkheid op kantoor!

Bedankt Bieke voor de leuke criteria! Ik ben benieuwd naar jouw creatie met mijn criteria!

Neem zeker ook een kijkje op de andere blogs die deelnamen aan de Sew Challenge!



 
FREE BLOGGER TEMPLATE BY DESIGNER BLOGS